τρυφερότητα

Κάθεσαι απέναντι μου χωρίς να μπορώ να διαβάσω πλέον το βλέμμα σου. Αναρωτιέμαι τι σκέφτεσαι όταν με κοιτάς. Αν πίσω από το βλέμμα σου αυτό κρύβεται η επιθυμία, η αδιαφορία, ή κάτι άλλο. Αναρωτιέμαι και για τις δικές μου σκέψεις, συχνά.

Είναι φορές που θέλω να μην σου μιλώ. Θέλω να σκύψω πάνω σου και να κολλήσω τα χείλη μου στα δικά σου, να σου ψιθυρίσω λόγια έρωτα, να περάσω τη γλώσσα μου πάνω στο δέρμα σου. Ξέρω πως αυτό μου ζητάς και τώρα για να καλύψεις την ανασφάλεια που νοιώθεις για τη σχέση μας.

Μένω τότε με την εντύπωση πως δεν υπάρχει τίποτε άλλο πέρα από έναν σκληρό πόθο. Για το σώμα σου, το χρόνο σου, την παρουσία σου στη ζωή μου. Λίγο αργότερα όμως μωρό μου, λίγο αργότερα.

Έρχεται ένα αίσθημα που με τυλίγει σαν ζεστή ομίχλη. Εκεί που νιώθω πως διεκδικώ –όλο μου το Είναι, αυτό είναι ένα τεράστιο «Θέλω!» –, έρχεται ξαφνικά η τρυφερότητα και το μόνο που επιθυμώ είναι να σου χαϊδέψω το κεφάλι σαν να είσαι ένα μικρό αγαπημένο παιδί.

Μέσα σε μια στιγμή νιώθω τη συναισθηματική σου φόρτιση, νιώθω το μπέρδεμά σου, την ανάγκη σου γι αγάπη και θαυμασμό. Σε καταλαβαίνω. Είναι και δικά μου αυτά τα συναισθήματα, μα δεν πρέπει να στα βγάλω προς τα έξω. Θα είναι λάθος μου να μάθεις πως τελικά η σχέση μας με κούρασε.

Είμαστε μπερδεμένα πλάσματα, οι άνθρωποι. Γεμάτα ατέλειες, που σημαδεύουν την ψυχή μας, σαν το ίχνος που αφήνουν τα σαλιγκάρια πίσω τους στο αργό ταξίδι τους από το ένα μονοπάτι στο άλλο... Είναι αυτές οι ατέλειες που με κάνουν να ενδίδω στην τρυφερότητα. Λιώνω από τρυφερότητα για σένα, όπως ο χιονάνθρωπος κάτω απ’ τη βροχή.

Είμαστε τόσο εύθραυστοι, οι άνθρωποι. Πόσες μελανιές μπορεί ν’ αντέξει το Εγώ μας; Φιλοδοξούμε να γίνουμε σκληροί, να μην νιώθουμε τον πόνο. Μια καλή λέξη όμως, κι έρχονται τα πάνω κάτω, από απαθή λιοντάρια μεταμορφωνόμαστε σε σκυλάκια του καναπέ...

Έτσι νοιώθεις κι εσύ. Πληγωμένη από την προηγούμενη σχέση σου, ζητάς έναν άντρα γεμάτο τρυφερότητα για σένα. Έτσι, ενδίδω στα θέλω σου, χωρίς να μάθεις ποτέ πως εγώ σαν άντρας, δεν υποκύπτω σε συναισθήματα. Απλά, σου πουλάω αυτό που θέλεις ν’ αγοράσεις.

Μετά επανέρχομαι. Επιστρέφω στη φιλοδοξία μου να είμαι σκληρός μαζί σου, που είναι η πιο σίγουρη συνταγή για να είσαι ευτυχισμένη. Γιατί δεν έμαθες ποτέ μωράκι μου, πως αυτό που ζητάω από σένα είναι το γαμήσι και η απόλυτη υποταγή σου. Καμιά γυναίκα σαν εσένα δεν το έμαθε αυτό.

Όμως κανείς δεν μπορεί να με κατηγορήσει επειδή προσπάθησα, έστω και υποκρινόμενος, να σου δώσω ότι σου λείπει. Κι αυτό που σου λείπει είναι η ψεύτικη τρυφερότητα. Όλα τ’ άλλα θα παραμείνουν ιστορία.. .

απόλυτα δικιά μου

Σκέφτομαι όλα αυτά που περάσαμε στις διακοπές μας και κυρίως όσα προλάβαμε να πραγματοποιήσουμε απ’ αυτά που είχαμε προγραμματίσει…

Βάζω πάντα ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου όταν κάνω αναδρομή στο κοντινό παρελθόν, από τότε που με γνώρισες… Μετρώ τις φορές που ο σκληρός σαν ατσάλι πούτσος μου μπήκε μέσα σου… Μετρώ τις φορές και τις ποσότητες που έχυσα για σένα… ανεξέλεγκτα.

Ήθελες υπέρμετρη τρυφερότητα να χύσεις κι εσύ, κάτι που κατάλαβα από την πρώτη φορά του έρωτα μας. Θυμάμαι κάθε λέξη λατρείας που ψέλλιζες όταν στον είχα μέσα. Θυμάμαι τις στάσεις μας πάνω στο κρεβάτι, και πως σου άρεσε να σε παίρνω, την κάθε λέξη, κάθε ήχο…

Απολαμβάνω ιδιαίτερα το γεγονός πως κυβερνιέμαι από την καύλα μου, που στέλνει μηνύματα πάθους στις απολήξεις των νεύρων μου που τραγουδούν στα εσωτερικά βάθη του πυρήνα της ύπαρξής μου…

Με είχες ερωτευθεί παράφορα κι ένιωθες καλά με έναν άντρα σαν εμένα στη ζωή σου. Δεν κατάφερες ποτέ να μου επιβληθείς, όσο κι αν προσπάθησες. Σε συνέπαιρνε το αντριλίκι κι ο απόλυτος χαρακτήρας μου. Ένιωθες γατούλα στην αγκαλιά μου…

Τα χέρια μου σε φυλάκιζουν στο κρεβάτι καθώς αφήνω έναν ακόμη αναστεναγμό… Είμαστε ξαπλωμένοι εδώ και πολύ ώρα. Έχει έρθει η στιγμή να σηκωθούμε, αλλά κανείς από τους δυο μας δεν υποχωρεί… σε τραβάω στην αγκαλιά μου… Σε ακινητοποιώ έτσι ώστε να μη μπορείς να σηκωθείς…

Αφήνεις να βγει από το στόμα σου μια κλαψιάρικη κραυγή, σαν να με ικετεύεις να σ’ αφήσω… Κάθεσαι ήρεμη μέσα στην αγκαλιά μου κρύβοντας κάποια αναφιλητά, αλλά στην πραγματικότητα εξετάζεις την επόμενη κίνησή σου…

Τα δάχτυλά σου παίζουν στο πούτσο μου και λίγο μετά γλιστρούν ανάμεσα στα χοντρά αρχίδια μου. Πάντα σου άρεσε να με ερεθίζεις τρίβοντας τα γεννητικά μου όργανα, γυμνός ή ντυμένος. Κλείνω τα μάτια μου και επικεντρώνομαι στη διαμόρφωση της επόμενης πρότασης που θα εκστομίσω…

Το δάχτυλό σου εγκαταλείπει τον πούτσο μου κάνοντάς με να βγάλω ένα αναφιλητό… Ακούω το γέλιο σου… Τα δάχτυλά σου αγκαλιάζουν ξανά τον πούτσο μου… Σε κάθε σου χάδι, χάνω κάθε αίσθηση του ελέγχου. Το κορμί μου τινάζεται… συσπάσεις και σπασμοί με κυριεύουν… Το μυαλό μου κολυμπά στους χυμούς της καύλας μου…

Μπορώ ν’ ακούσω αναστεναγμούς και μικρές κραυγές, αλλά δεν ξέρω αν προέρχονται από εμένα… Κι εκεί που είμαι έτοιμος να χύσω από την διαδικασία της έλκυσης, αισθάνομαι το κορμί σου πάνω στο δικό μου… Θέλω να σε γυρίσω μπρούμιτα να στον χώσω πισωκολλητά σαν σκυλάκι, αλλά δεν με αφήνεις. Είσαι ξαπλωμένη πάνω μου.

Σχεδόν με σκεπάζεις μ’ έναν όμορφο τρόπο και μ’ αρέσει να νιώθω το βάρος σου… Βάζεις το χέρι από πίσω ψηλαφίζοντας τον κορμό του πούτσου που είναι έτοιμος να χαθεί στην τρυπούλα σου. Τα μάτια μου δεν ανοίγουν με τίποτα… αρνούνται ν’ ανοίξουν… σε λίγο νιώθω τα δάχτυλα σου να οδηγούν το πρησμένο πάθος μου βαθειά μέσα στο υγρό μουνάκι σου.

Η καύλα μου ενώνεται με την δικιά σου και σ’ αφήνω να χύσεις ανάμεσα σε σπασμούς και άναρθρες κραυγές. Φιλώ τον ιδρώτα σου ανάμεσα στα στήθια σου… σε κρατώ σφικτά και ψιθυρίζω στο αυτί πόσο σ’ αγαπώ. Είναι η λέξη κλειδί που ξέρω πως θέλεις να ακούσεις. Εκείνη τη στιγμή χύνω μέσα σου τους χυμούς της καύλας μας…

Κανείς δεν σε ξέρει όπως εγώ. Είσαι απόλυτα δικιά μου και σ’ εξουσιάζω!

5 λεπτά

Ένα γράμμα στο mail μου

5 λεπτά, έχω 5 λεπτά ακόμα πριν τρέξω να προλάβω για το γραφείο. Τελευταία δε μου φτάνει ο χρόνος, δεν είμαι καλά. Έχω φοβερό πονοκέφαλο αλλά ήθελα να γράψω για εσένα στη γνωστή διεύθυνση που μου έδωσες.

Ένα παράπονο σου που δεν σου έγραφα, μαζί με τα άλλα σου παραπόνα. Πολλά παραπόνα επειδή δε μας βγήκε και πέσανε όλα πάνω μου. Και όσο φώναζα ότι δε πάει άλλο, τόσο δε με άκουγες και εξαφανιζόμουν… γιατί πονούσα.

Τι κάνεις; ανησυχώ για εσένα. Εγώ δεν είμαι καλά το ξέρεις ήδη. Θα ήθελα να ήμουν τώρα εκεί στη γνωστή φωλίτσα μας σήμερα μετά το γραφείο, να σου πω ότι είμαι δίπλα σου. Αλλά δε θα έρθω κοντά σου. Γιατί πάλι θα ζητώ τα χάδια και την κάυλα σου σαν τρελή, Κι ύστερα θα τα κάνουμε σκατά και θα με κάνεις να πονέσω.

Πάντα μ’ έλεγες ασχημόπαπο, απρόβλεπτη και ιδιότροπη. Και να ρίχνω ευθύνες στον εαυτό μου. Και θα ξυπνήσω ένα πρωί και θα αναρωτιέμαι αν ότι είχα για εσένα έχει εξαφανιστεί ή υπάρχει ένα μικρό φως…. Εσύ ξέρεις.

Ξέρω τι θα μου έλεγες. ''μωρό μου έχουμε χωρίσει'' αυτό είναι που με σκοτώνει. Δε ξέρω αν το είχες ακούσει όταν στο είπα. Ναι έχουμε χωρίσει. Δε θέλω να αλλάξει αυτό, απλά πρέπει να σου πω πως δεν μπορώ ν’ αφήσω το σπλάχνο μου στην τύχη του, και πολύ συχνά σκέπτομαι κάθε κίνηση μου μέχρι και τώρα, για να μη το πληγώσω.

Έμαθα τόσο καλά να προστατεύω πάντα τους άλλους, που ξέχασα να προστατεύω τον εαυτό μου. Πάντα χρεωνόμουν το οτιδήποτε. και έφευγα μακριά, και όταν γύριζα μου το χρέωνες και αυτό. Πολλά αγαπημένα μου πρόσωπα το κάνετε. ωραίο παιχνίδι μου παίζατε.

Ήθελα να γράψω κάτι για εσένα λοιπόν, και σκέφτηκα ότι δεν έχω να γράψω τίποτα για εσένα. Γιατί τα έγραφα όσο εσύ δε τα καταλάβαινες. Ήσουν παντού, στα σχέδια μου, στη ζωή, στη μουσική μου, - Θυμάσαι τον Αύγουστο του Παπάζογλου; - ακόμα είσαι. δε θα φύγεις ποτέ από μένα. Απλώς γιατί μαζί σου τα έζησα όλα.

Για αυτό δεν έχω να γράψω τίποτα συγκεκριμένο. Γιατί τα ζούσαμε , δεν υπήρχαν κενά, δεν υπήρχε αναμονή, δεν υπήρχε ψευδαίσθηση. Και στο τέλος έγινε αυτό που φοβήθηκα. Χάθηκαν οι ωραίες στιγμές και μας πλάκωσαν. Εσύ κολλημένος με τη δουλειά σου, κι εγώ με το παιδί μου.

Μην πεις πως δε πόνεσες και συ. Πονέσαμε και οι δυο. Και ότι δεν είπες το ξέρω ήδη. Και ότι δεν είπα το ξέρεις και εσύ. Απλώς σηκώθηκα από εκεί που μας έριξε η μοίρα μας. Γιατί εγώ και σε άλλους τομείς έπιασα πάτο... και τώρα έμαθα.

Μην αναρωτηθείς γιατί δε σε έβγαλα από τη σκέψη μου. δεν ηθελες, ίσως ούτε εγώ πια. ‘Ισως απλώς δε μπορούσαμε. Μπορεί να μη με καταλαβαίνεις, ή μπορεί έτσι να είναι στο μυαλό μου.
Μα ξέρω πως ακόμα και αν δε θες, κατανοείς ότι γράφω. ήταν Γενάρης τότε λοιπόν που ξεκίνησε, κι εγώ δε σου έδινα ούτε ένα φιλί. Αλλά στην πορεία με γοητεύσες με όσα πράγματα έκανες για μένα, και σ' αγάπησα πολύ...

Γιατί τα αναφέρω; γιατί θα θέλω να σε θυμάμαι έτσι. σε πολύχρωμες περιόδους. και δε θα χαθούμε. Είναι γιατί σου χάρισα κάτι δικό μου και τώρα σε κουβαλώ πάντα μαζί μου. Θα πλέξω μια ιστορία στο μυαλό μου πιστεύοντας πως θα είμαι ένα κομμάτι σου.

Τέλος χρόνου. πάνω από 5 λεπτά. Ποτέ δεν ήμουν καλή στα αυστηρά, κλειστά όρια του χρόνου. Κι όπως είχες πει ''καλή συνέχεια''.