η δική μου μεσόγειος

Ήρθες πριν λίγο, την ώρα που εγώ κοιμόμουν γυμνός. Άκουγα τα βήματα σου να πλησιάζουν στο κρεβάτι. Πάντα σου άρεσε να πετάς τα ρούχα σου στο πάτωμα και να ξαπλώνεις πλάι μου. Ένοιωθα το λεπτό χεράκι σου να με χαϊδεύει στο στήθος και μετά να κατηφορίζει αργά στον πούτσο μου, που τόσο λάτρευες. Σε άφηνα για λίγο να παίξεις μαζί του, να καυλώσεις και μετά δήθεν ξύπναγα, έπεφτα πάνω σου και σε γέμιζα φιλιά…

Θεέ μου, πόσο με ερέθιζες και πόσο μ’ αγαπούσες… Μετά έτρεχες στο μπάνιο. Άκουγα τα βρεγμένα πέλματα στο πάτωμα κι ερχόμουνα κι εγώ... χείλη ενωμένα κάτω απ’ το ζεστό νερό να τρέχει πάνω μας, μαλλιά ανακατεμένα, ανάσα στην ανάσα. σε άγγιξα, με άγγιξες. Σε ερέθιζε να κάνουμε μπάνιο μαζί. Με χάιδευες με τέχνη και παρόλο που είχα μόλις τελειώσει, σε ήθελα ξανά…. μέσα σου, μέσα μου,…

Χαλάρωνα απ’ την ένταση και σ’ έπαιρνα να πάμε μια βόλτα. Μας άρεσε να περπατάμε στο κέντρο της πόλης. Σου άρεσε η θάλασσα, μου άρεσε το βουνό. Τις Κυριακές πηγαίναμε στην παραλία, σ’ έβαζα πάντα να καθίσεις να βλέπεις την θάλασσα, τον ουρανό. Μου μιλούσες ασταμάτητα για τα παιδικά κι εφηβικά σου χρόνια, κι αργότερα για την μαυρίλα που εισέπραξες από κάποιον που σε πλήγωνε επί σειρά ετών. Σ’ άκουγα και φοβόμουνα πως ίσως μια μέρα σε πληγώσω κι εγώ..

Μετά γυρίζαμε στο μικρό μου διαμέρισμα κουρασμένοι απ’ το περπάτημα. Εγώ έπρεπε να φύγω, να σ’ αφήσω μόνη. Σ’ έβαζα στο κρεβάτι, περίμενα μόνο να κοιμηθείς. κάτω από το αχνό φως του φωτιστικού να σου ψιθυρίσω "Σ’ Αγαπώ", κι ας μην το πίστευα. Αυτό ήθελες ν’ ακούσεις πριν φύγω…

Φοβόμουνα μην σε πληγώσω, κι ο φόβος αυτός έγινε πλέον παιχνίδι στα χέρια μου. Η ψυχή σου αθώα, παιδική. Κι όταν γύριζα, ξάπλωνα δίπλα σου και σ’ έκλεινα στην αγκαλιά μου. Ξυπνούσες πάντα τα χαράματα κι έφευγες για την δουλειά. Ήταν όμορφο να ξυπνάς μπροστά σε ένα προσωπάκι στο λευκό μαξιλάρι, με ένα βλέμμα γαλήνιο, δίπλα στο χέρι που σου απλώνεται, κοντά στο στόμα που ξέρει να χαμογελά.

Να δώσεις και να δοθείς, να μοιράσεις και να μοιραστείς. να γίνει αυτή η θάλασσα η δική μας ραψωδία. Γιατί η δική μου Μεσόγειος δεν είναι μπλε. έχει όλα τα χρώματα. Σαν ανθρώπινη φωνή πάνω από τα βότσαλα. σαν παρατεταμένη πνοή..

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος. Με διαβάζεις και θυμάσαι; Είναι που εκτός από τα σώματα έχουν μοιραστεί και τα μυαλά μας. Κι αν φτάσω μέχρι εκεί, μπορεί να σ’ αγαπήσω… Κι αυτό είναι που φοβάμαι…

μου χρωστάς...

Μου χρωστάς λοιπόν τα πάντα !!!
και τα πιο όμορφα όνειρα σου,
τα οφείλεις στην δύναμη που αντλείς
μόνο μέσα από μένα, ... και το ξέρεις.

Kι αν το σώμα σου είναι ακόμα ερεθισμένο
από την τρυφερότητα των χεριών μου,
όλες μου τις κινήσεις τις οφείλω σε σένα.
Γιατί εμπνέομαι από σένα, ... και το ξέρεις.

Σε θέλω γυμνή, όρθια μπροστά μου,
να γλιστρούν τα ρούχα σου στο πάτωμα,
να αγγίζεις ηδονικά το σώμα σου,
μπροστά μου να βλέπω τα σημάδια
από τα χθεσινά φιλιά μου επάνω σου...

Τα υγρά ποτάμια ανάμεσα στους μηρούς σου
κι εγώ γυμνός κι ερεθισμένος πλάι σου,
να ακολουθώ τη διαδρομή τους βαθειά εντός σου,
Μωρό μου, θέλω να τα νοιώσω όλα μαζί σου,
να σ' ακούω να γίνεσαι "Από μικρό παιδί Γυναίκα",
μόνο... μέσα από εμένα που λατρεύεις!

Κι όταν είμαι μακριά σου και οι ρώγες σου μ’ αναζητούν,
θα τις χαϊδεύεις κρυφά μόνη σου για να σκληρύνουν,
σαν δυο σκούρες ροζ ερεθισμένες πέρλες, όπως μου αρέσουν..

Κι όταν θα νοσταλγείς το παθιασμένο μου φιλί
να απαλύνει τον πόνο της γλυκιάς προσμονής σου,
Όταν θα σου λείπει η τρυφερή παλάμη μου
να σε ζεστάνει τις κρύες νύχτες στην κάμαρας σου,
ή το αρσενικό μου πάθος να πάλλεται εντός σου...

Τότε ξέρω πως θα έρθεις ξανά εκεί που μένω,
γεμάτη ενοχές.. θα ψάχνεις τον χαμένο σου παράδεισο
ή κάπου αλλού ; ξέρεις καλά που...
Μου χρωστάς λοιπόν τα πάντα... και το ξέρεις

χειμωνιάτικη απόδραση

Μου είχες πει ότι από την ένταση της πολύωρης οδήγησης, μόλις φτάσουμε, θα πέσουμε κατευθείαν για ύπνο. Σου είχα πει ότι αποκλείεται, ότι όσο κουρασμένη και να είμαι θα σε θέλω πολύ, μα εσύ επέμενες τόσο που με πείσμωσες ακόμα περισσότερο. Νομίζω τελικά, ότι το έκανες επίτηδες.

Στην διαδρομή για το Πήλιο σταματήσαμε να βγάλουμε φωτογραφίες τα άγρια χιονισμένα βουνά, τις πέτρινες εκκλησούλες που πάντα μ’ άρεσαν. Όταν άρχισε να σουρουπώνει φτάσαμε τελικά στο μικρό χωριό που ήταν ο προορισμός μας.

Το πέτρινο παραδοσιακό πηλιορίτικο ξενοδοχείο που είχα κλείσει, φάνταζε ακόμα πιο όμορφο απ’ τις φωτογραφίες που είχα δει στην ιστοσελίδα του. Οι κρατήσεις είχαν γίνει εδώ και μια εβδομάδα και βρισκόμασταν ήδη καθοδόν για το δωμάτιο με το τζάκι που είχα ζητήσει.

Έβαλες το κλειδί στην υποδοχή και ακούστηκε το μαγικό κλικ. Με σήκωσες στα δυνατά μπράτσα σου και με ακούμπησες απαλά δίπλα στο κρεβάτι.

- “ Είμαι πολύ κουρασμένη απ’ το ταξίδι. Έχει πάει 7 η ώρα και ταξιδεύουμε απ’ το πρωί... Έλα να κατέβουμε στο εστιατόριο στο ισόγειο να φάμε κάτι » σου είπα δήθεν ανέμελα για να δω πως θα αντιδράσεις.

Στην αρχή ζήτησα να μας φέρουν ξύλα ν’ ανάψουμε το τζάκι. Με κοίταζες μες τα μάτια, μες το στόμα. Πόσο όμορφος ήσουν ... Με τράβηξες πάνω σου και με έγδυσες πετώντας τα ρούχα γύρω μου. Πρώτα το μπεζ μου χοντρό πουλόβερ, μετά με αργές κινήσεις το μπουστάκι μου, το δαντελένιο σουτιέν μου.

Φιλούσες την γυμνή μου σάρκα, κάθε φορά που ελευθέρωνες το κορμί μου γυμνό. Γδύθηκες βιαστικά κι εσύ. Θαύμασα γι ακόμη μια φορά το αντρικό μυώδες κορμί σου. Με ξάπλωσες ανάσκελα στο κρεβάτι και τύλιξα τα πόδια μου γύρω σου. Πάντα σου άρεσε τα τυλίγω τα πόδια μου γύρω απ’ τη μέση σου. Θυμάσαι;

Μπήκες απαλά μέσα μου, να μην πονάω. Ένοιωσα το καυτό σου μόριο σκληρό να με καρφώνει βαθειά. Άρχισα να ιδρώνω και παραδομένη στα υγρά φιλιά σου, ταξίδευα, χανόμουνα στα όσα μου έκανες.

Μέχρι το πρωί δεν σταματήσαμε να κάνουμε έρωτα ξανά και ξανά. Τα λόγια σου με τρέλαιναν. Τα κορμιά μας γίναν ένα…. Τα σεντόνια μας υγρά, τα κορμιά μας εξουθενωμένα! Εσύ μωρό μου το κάνεις να μοιάζει ονειρικό.

Και όταν στο τέλος ακουμπήσαμε ξέπνοοι στο κρεβάτι και το χέρι σου κύλησε χαμηλά στη μέση, ξαφνιάστηκες που άγγιξες την φωλίτσα μου υγρή, πρόθυμη, να σε θέλει ακόμα….